Öncelikle sizlere kendimi tanıtayım benim dım mu….. yani taciz sever İstanbul’danım neyse fazla uzatmadan hikayeme geçem; Olay tarihi 12.10.2005 ben özel bir kargo şirketinde çalışmaktayım.bu nedenle sabahları erken sayılabilecek bir saatte yani 7:30 belediyesi ile işe giderim.Olayın geçtiği gün yine belediye otobüsüne bindim.kalabalık olduğu için insanlar balık istifi gibi gidiyorlar
o sırada önüme 35-40 yaşlarında bi bayan geldi.Kırmızı bir montu ve baldırlarına kadar gelen arka tarafında yırtmaçlı bir minisi vardı.Ben sırf ona ters bir harekette bulunmayayım diye yan dururken birden tel. çaldı cebimde tabiki mecburen cevap vermem gerekirken yanlışlıkla elim esmer bombanın götüne geldi.ben tabiki biraz çekinerek baktım özür dilemek için ama kadın oralı bile olmadı bana baktı güldü ve birde göz kırptı tabiki bundan sonra bana gelen güven sayesinde kadının arkasına dayandım.
baktım oda ister gibi kalçalarını oynatmaya başlayınca endi kendime devam dedim ve daha ileri giderek kimseye çaktırmadan pant. düğmeleri çözdüm ve yarağımı kadının minisinin altından götüne doğru uzattım sanki oda kimsenin görmesini istemiği için kendini tamamen bana yasladı.Esenlerden Topkapı Ulubatlı İEET durağına gele kadar kadının götüne 2 sefer boşaldım.O inmeden hemen toparlandık .
Durakta tam ineceği zaman bana ”teşekkürler aslanım,yaşattıkların için saol bu benim tel. nu. dedi istediğin zaman ara görüşelim ” dedi.Bende bir şey değil deyip;İyi günler diliyerek tel. nu. aldım.Bu hikayeyi yazdıktan sonra saat 3 gibi yanına gidecem olanları yine yazarım.
Kendinize ii bakın…
O sıralar 22 yaşındaydım. Yine Her sabahki gibi kahvaltı bile yapmadan kendimi sokağa atmıştım. Sahil yolu İşlerine giden insanlarla dolmaya başlamıştı. Yolunun sağındaki ağaçlı yola saptım. Her gün olduğu gibi bir simit aldım ve müdavimi olduğum çay bahçesine oturdum. Bahçenin sahibi Asım Amca artık benim kargalar uyanmadan buralara damlamama alışmıştı. Bana bir bardak çay getirirken selam verdi. -Günaydın Kemal. Erkencisin yine. -Ne yapalım. Dertler bitmiyor ki… -Ah evlat. Şu derdini de kimselere anlatmazsın…Bir anlatsan belki bir çaresi bulunur. -Asım Amcacığım. Beni biliyorsun. Anlatmam kimseye. Zaten benim derdimin de çaresi yoktur. Asım Amca aramızda hemen her gün geçen bu konuşmaya alışmış olmalı ki sadece başını salladı ve masaların tozunu almaya devam etti. Ah Asım Amca derdimin ne olduğunu bilseydi… Defalarca kendime lanetler savurmuştum böyle çirkin bir fiili istediğim için.
Hikayenin devamını oku »
